Hristiyanlıkta Melekler

Hristiyanlıkta Melekler

Hristiyanlığın İlk Dönemlerinde Melek ve Melek Tasviri

Hristiyanlığın ilk dönemlerinde tasvir edilen melekler, erken Hristiyanlar için bir amaca hizmet etmekteydi; bu amaç, Tanrı’nın niyetini temsil etmesiydi ve bu nedenle de Tanrı’nın habercileri ya da Tanrı’nın temsilcileri olarak kabul edildiler. Hristiyanlık’ ta meleklerin tasviri, dördüncü yüzyılın sonlarında İlk Ekümenik Konsey’den sonra önemli ölçüde değişerek, zaman içinde gelişti.

Eski Ahit’te Melekler

İlk Hristiyanlar melekleri anlamak için (Eski Ahit olarak bilinen) İbranice Kutsal Yazıları yani Tevrat ve Zebur’u kullandılar. Eski Ahit’te Yakup, bir melekle güreşir. Eski Ahitte melekler; mesajlar göndermek, insanları yönlendirmek, belirli kişileri korumak gibi görevliler olarak anlatılır.

Yeni Ahit’te Melekler

Yeni Ahit’te meleklerin amacı, özellikle Mesih’in doğuşuna giden olaylarda ortaya çıkar. Melekler Mary’ye (İsa’nın annesi) ve kuzeni Elizabeth’e (Vaftizci Yahya’nın annesi) oğullarını doğurmadaki rollerini anlatır. Ayrıca, doğduğu gecede Mesih’in doğumunu ilan edecek çobanlara da görünürler. Pavlus’un Efesliler’e yaptığı açıklamada, melekleri en az dokuz rütbeli hiyerarşik varlıklar olarak tanımlar. Ayrıca Vahiy melekleri Tanrı’nın tahtını çevreleyen ve sürekli olarak Tanrı’ya ibadet edenler olarak tasvir edilir.

Melekler

Dördüncü yüzyılın sonlarındaki İlk Ekümenik Konsey, bazı Hristiyanlar arasında mevcut fikir olan İsa’nın bir melek olduğu düşüncesini ret etti. Mevcut piskoposların çoğu İsa’nın bir melek olmadığını, ancak meleklerin eterik bir varlık olduğunu, bir şekilde insanlar gibi ama bildiğimiz fizikselliği olmayan bir varlık olduğunu söyledi. Bu zamandan önce, melekler kanatlı tasvir edilmemişti. Dördüncü yüzyıldan sonra Hristiyan sanatına kanatlı meleklerin yerleşmesi, gerçek bir temsil değil, meleklerin eterik doğasını sembolize etmek anlamına geliyordu.

Melekler ve Şeytanlar

Melekler Tanrı’nın şanını yansıtan temsilcileri olarak kabul edilirken, ilk Hristiyan kilisesi şeytanları ve kötü ruhları Tanrı’ya isyan eden melekler olarak görmüştür. Yaratılış kitabındaki yılan, düşmüş bir melek olan Lucifer (ya da Şeytan)’dı. Hristiyanlıkta şeytanlar mantıksız davranmaları için savunmasız bireylere sahip olabilirler. Zamanla kişi, çeşitli baştan çıkarmalar ve şeytani yardımcılar ile şeytani varlıkların etkisine geçebilir.

Yorum yapın